 | |||
 |
Een kind in de moederschoot is nog één met zijn moeder. De moeder treedt van nature regelmatig in contact met het kind: ze aait en streelt de schoot en bevestigt op die manier haar kind. De partner voelt zich vaak -onnodig- langs de zijlijn staan. De nieuwsgierige partner zoekt al contact met het nog ongeboren kind en probeert op zijn eigen wijze iets op te bouwen, vaak zonder dat hij zich dat echt realiseert. Hij is de 'buitenwereld' voor het kind. Wanneer hij met regelmaat contact zoekt, wordt het kind op die manier ook bevestigd maar dan door iemand anders dan de moeder. Dat is nieuw. Zo wordt een kind nieuwsgierig naar die buitenwereld. Vooral als de aanraking teder, liefdevol en met respect is en voor het kind bedoeld is, zal het reageren. Het kind krijgt vertrouwen in zichzelf. Je biedt het een veilige en geborgen omgeving. Het kan zich in vrijheid ontwikkelen en ontplooien tot wie het is: een uniek zelfstandig mensje. De huid is geen belemmering om in contact te komen met elkaar. Het door de huid heen voelen, is een vermogen dat bij ieder mens aanwezig is. Je kunt met zijn drieën samen (opnieuw) ontdekken hoe dat is. Zo speel je als partner al een belangrijke rol in het leven van jullie kind in wording. Vergeet niet wat het ook met jou doet als je merkt, dat het kind op jouw aanraking reageert: je bevestigt elkaar.
nota bene: Ik heb er voor gekozen in de 'hij-vorm' te spreken maar de partner kan natuurlijk ook een vrouw zijn. |
||